Itsasontzi gorri bat

Euskara da gure territorio libre bakarra. Marinel zaharrari irakurri genizkion hitzak sinetsi ere egin genituen, harik eta atxilotuak tunel ilunera eramaten dituzten autoetan burua estalitako guardia zibilak euskaraz hitz egiten hasi ziren arte. Zerbait hautsi zitzaigun egun hartan bihotzean. Zenbait territorio uste bezain libreak ez zirela ohartu ginen goiz hotz hartan.

Azken Portuko Taberna izena zuen ostegunetan argitaratzen zen Barkatu Ama gehigarriaren azken orrialde hark, eta Azken Portuko taberna hartatik ehun metro eskasera hartu zuten armen bidez Iñakiren etxea. Eraman egin zuten. Gezurra ari zuen. Zarautzen, Tolosan, Hernanin, Donostian, Lezon, Oreretan… Eraman egin zituzten. Eta torturatu.

Ezer ez da aldatu. Gezurrak ez du atertu. Bost urte igaro dira. Bost urte. Nekeza da zenbatzea zenbat gau igaro diren, zenbat ohe ezagutu ditugun, zenbat gutun idatzi, zenbat musu eman, zenbat aterki zabaldu. Nekeza da hasieran putz egin zuten haiek haizearen indarrak benetan asaldatu zituela sinestea. Haien besarkadak hauteskunde kanpainaren gidoia baino sakonagoak direla sentitzea. Ondoan ditugula sinestea. Eguneroko lanak beste zerbait esaten du.

Ezer ez da aldatu. Bost urte. 1.824 egun. Begiarik gabe. Xingolarik gabe. Barkatu Amarik gabe. Mundumirarik gabe. Errudunik gabe. Torturak epaitu gabe. Egindako kaltea konpondu gabe. Territorio libreak iristen zaizkigu gaur ere postontzira eta kioskoetara, baina zerbaitek hautsita segitzen du bihotzean.

Azken Portuko taberna zegoen lekuan pizzeria bat dago orain.

[ BERRIA, 2008-08-19 ]