Itsasontzi gorri bat

Erromatarrek gurutziltzatu eta hiltzera kondenatu zutenean, Mariaren eta Joseren semearen bizitza eredu bihurtu zen apostoluentzat, eta munduan barrena haren hitza, ibilerak eta ikasgaiak zabaltzera atera ziren. Ordudanik, bide luzea egin du kristautasunak, odoltsua mendeetan barrena, eta eskuzabalagoa azken hamarraldietan, bidegabekerien sustraiak erakutsi eta horiek ezabatzeko lan egin beharrean limosna biltzeaz eta banatzeaz gehiago arduratu den arren.

Hala ere, milaka dira gurutzean hil zuten haren oinordeko zintzoak. Benetako kristauak. Berdintasunean oinarritutako mundua amesten dutenak. Baina kezkatuta dabiltza azkenaldian: elizak hutsik daude, santuak egutegia gorriz betetzen duten jaiegunak besterik ez dira, Eguberriak kapitalismoaren merkatu erraldoia bihurtu dira, gazteek apenas ezagutzen dute belaunaldiz belaunaldi honaino iritsi den mezua, eta Aste Santua oporretara ihes egiteko aitzakia besterik ez da. Ez dute etorkizunik ikusten.

Ez kezkatzeko esaten diet horrelako lagunei. Elizak hutsik dauden arren, oraindik ere erraietan tatuatuta dauzkagu inkisizioaren ametsak, eta zikiratuta segitzen dugu. Harreman eredu berriak eraikitzeaz hitz egiten dutenak ere kontraesanen putzutik atera ezinik dabiltza. Ezer ez da aldatu hemen. Oro har, monogamiaren itzalak bahitua du euskal gazterik iraultzaileena ere, eta bekatuak barkatzeko isurtzen den odol bakarra telediarioetan agertzen diren eraildako emakumeena da. Begiratu ispilura, eta ikusiko duzue: inkisizioa osasuntsu dago oraindik, eta ogiak eta arrainak biderkatzea baino mirari handiagoak beharko ditugu sendatzeko.

[ BERRIA, 2008-03-18 ]