Itsasontzi gorri bat

Haur bat besterik ez nintzen arren, nire izenean kontu korronte bat zabaldu eta banku batek nire dirua gordetzeko eta kudeatzeko oniritzia munduko borondaterik onenarekin emango zuen norbaitek. Nik ere munduko ilusio handienarekin itsasten nituen gero banku hark haurrak bere sareetan iraun genezan asmatzen zituen bildumen kromoak. Gipuzkoako mendiak, fosilak, onddoak eta antzekoak ematen zizkiguten gure kontura diru kopuru bat sartu ondoren soilik lor genitzakeen koloretako orrialdeetan. Haiek guraizeekin moztu eta bilduma osatzean, motxilak, kometak eta antzeko opariak ere jasotzen genituen. Guai zen banku hura.

Haur bat besterik ez nintzen arren, borondaterik onenarekin jantziko ninduen norbaitek marinelez, eta aldez aurretik apaizaren aurrean belaunikatu eta konfesatu ondoren, lehen aldiz jaunaren gorputza gustura hartzeko konbentzituko ninduten. Zintzo aurpegiarekin atera zizkidaten argazkiek, egun hartan jasotako hainbat oparik, senide guztiekin egindako bazkari ederrak eta, batez ere, bizikleta gorri hark kristau ona bihurtu ninduten urte batzuetarako. Guai zegoen hostiak jasotzea.

Urte asko pasatu eta gero ohartu nintzen, askoz geroago, ez zela hain guaia haiekin harremanak erabat hausteko eta nire izenean zentimo bakar bat kobratu ez zezaten sinatu beharreko paper guztiak lortzea eta egin beharreko tramite guztiak betetzea. Ordudanik mesfidantza eragiten didate interes ekonomikoengatik haurrak lortzeko ahalegina egiten duten elkarte eta erakunde guztiek. Batez ere oraindik gizartearen eta legeen oniritzia dutenean.

[ BERRIA, 2008-05-20 ]