| « Diktadura dator | Usteak erdia ustel » |
Ostiraletik larunbatera bitarteko gauean goizeko seietan esnatu nintzen. Hontzarenak bezala nituen begiak. Zabal-zabal eta handi-handi. Hasi nintzen buruari bueltaka, eta halako batean, galdera bat inguratu zitzaidan: nola jokatu beharko luke finala Alemaniak? Pentsatzen hasi nintzen.
Ni Loew banintz, baloia erabiltzen utziko nieke Espainiako erdiko atzelariei. Ondorioz, Klose atzerago jarriko nuke, Senaren inguruan. Baloia hartzen duen bakoitzean eroso joka ez dezan. Sergio Ramosi eta Capdevilari laga egingo nieke metro batzuk aurrerantz egiten, baina zelai erdira iristean, presioa egingo nieke Podolskirekin eta Schweinsteigerrekin. Atzerantz joka dezaten. Aurrerantz jokatzeko aukera badute, zelai erdiko lerroa eta atzelariena asko elkartuko nituzke, espainiarrek baloia erraz uki ez dezaten. Hori eginda, argi ibili beharko dute atzelariek baloi luzeekin. Barruko paseak tapatzeko, alemaniarrek ezingo dute lerro berean jokatu zelai erdian. Laguntzak ere eman ahal izango dituzte horrela.
Modu horretan, Espainiako atzelarien bizkarrean zulo gehiago izango dute, eta baloia, agian, oso atzean lapurtuko badute ere, kontraerasoan jokatzeko aukera izan dezakete.
Horixe egingo nuke Loew banintz. Baita erritmoa hautsi ere. Falten bidez bada, falten bidez. Eta geldikako jokaldietan garaiagoak direla baliatu. Baina Loewek egin dezakeen onena da goizeko seietan lo egitea.